O'na Anlatı

6 yaşındayım falan…
Bir tane sütkardeşim var. Karşılıklı evlerde oturuyoruz, karşılıklı, sokaklarda oynuyoruz onunla.

Mahallede bir elektrik direğine pota bağladık.

Sonra ben direğin dibindeki bahçe duvarına çıktım.

Hilal…

Sütkardeşim…

O aşağıdan topu atıyor; ben de yakalayıp potaya basıyorum smacı.

Hani bahçe kapılarının süslemeleri olur ya demirden; böyle uçları çıkık çıkık olur, sivri…

Hilal aşağıdan topu yolladı.

Top benim boyumu geçti ama inat etmişim bir kere; basacağım smacı.

Topla beraber havalandım.

Ayaklarım boşta, havada güzel bir saltoyla kafa üzeri o demir kapının çıkıntılarına düştüm.

Kafamın kenarında güzel bir izi var o yarığın.

Bazen geçmişini saçlarınla bile gizleyebiliyorsun…

Bazen de suratına ilk bakışlarında anlıyorlar küçükken televizyonu hangi mesafeden izlediğini…

Elimden tuttu Hilal.

Eve 2 ev mesafedeydik zaten Eve götürdü.

Zili zorluyoruz kimse açmıyor.

Ben de henüz korkulu bir göz görmemişim; belki de o yüzden dehşete kapılıp ağlamıyorum hala.

Kapıyı kimse açmadı, annem komşuya gitmiş. Sonra biz de el ele komşuya gittik. Ama kan fena akıyor…

Anneme ulaştığımızda üzerimdeki yeşil t shirt artık yeşil değildi…

Annemin gözleri de artık bildiğim gözleri terkedip dışarı fırlamak istiyordu sanki,

O gözleri görünce anladım…

Ağladım!
Hilalin bıraktığı ellerimden o tutuyordu artık,

Doktora gittik dikiş attırdık. Kan durdu.

Bazen yaraları iğne iplikle kapatabiliyorsun…

Bazen de yüzüne bir bakışta anlıyorlar geçmişte acıya ne mesafeden yaklaştığını…